Jodi Picoult - Świadectwo prawdy

10.07.2014

Jodi Picoult, Świadectwo prawdy [Plain Truth], tłum. Michał Juszkiewicz, Prószyński i S-ka, 2012, 614 stron.

Nie urodziłam żadnego dziecka” – to zdanie niczym mantrę powtarza nastoletnia Katie Fisher, gdy w oborze przy jej domu znalezione zostaje martwe niemowlę. Sytuacji nie zmienia nawet fakt, że lekarze w szpitalu jednoznacznie stwierdzają, że dziewczyna była w ciąży i niedawno urodziła – ona jest przekonana, że dziecko nie było jej i uparcie twierdzi, że nie wie skąd się wzięło. Wszystko komplikuje się jeszcze bardziej, gdy zostaje oskarżona o morderstwo i ma stanąć przed sądem. Bo trzeba Wam wiedzieć, że rodzina Fisherów to amisze i nie mają oni w zwyczaju się bronić –  przyjmują natomiast z pokorą to, co przygotował dla nich Bóg. U boku Katie stanie jednak wzięta prawniczka Ellie Hathaway, choć nie można powiedzieć żeby przyjęła tę sprawę z pełną świadomością konsekwencji, jakie to za sobą pociągnie. A klientka nie ułatwi jej zadania, powtarzając ciągle, że nie była w ciąży i nie urodziła dziecka. 

Zupełnie szczerze muszę napisać, że o amiszach do tej pory nie wiedziałam praktycznie nic, poza jakimś ogólnym wyobrażeniem o prostych ludziach, którzy nie korzystają ze zdobyczy nowoczesnej techniki i ubierają się w charakterystyczny sposób. Za książkę Jodi Picoult zabierałam się więc z nadzieją, że ten z pewnością uproszczony obraz, uzupełni się o szersze spojrzenie, jakie miałam nadzieję uzyskać po lekturze. Trudno nie zauważyć, że pisarka poważnie podchodzi do tematów, które porusza w swoich książkach i każda historia (przynajmniej z tych, które czytałam do tej pory) oparta jest na fundamencie zdobytej wcześniej wiedzy. I to właśnie w szczególny sposób cenię u Jodi Picoult – rzetelne podejście, dzięki czemu czytelnik ma pewną gwarancję, że poruszana problematyka sięgać będzie głębiej niż w potocznym jej rozumieniu.

Nie inaczej było tym razem – wchodzimy do świata amiszów, który w normalnej sytuacji moglibyśmy oglądać co najwyżej z boku lub, co bardziej prawdopodobne, ze znacznej odległości, domyślając się jak ta społeczność funkcjonuje i jakie wartości wyznaje. Dzięki autorce mamy okazje zasiąść z Fisherami przy stole, patrzeć jak wygląda ich codzienność, a przede wszystkim poznać co jest dla nich w życiu ważne i jak małe znaczenie ma brak elektryczności czy samochodu w obliczu siły, jaką daje rodzina i pokładanie ufności w Bogu. Oczywiście, że z naszej perspektywy niektóre ich wybory mogą dziwić, ale czy mamy prawo je pochopnie oceniać? Prostota nie jest równoznaczna z byciem  w jakimś sensie ograniczonym – miałam wręcz niejednokrotnie wrażenie, że taki, a nie inny styl życia powoduje, że amisze dostrzegają więcej tego, co istotne.

W czasie lektury byłam niesamowicie ciekawa co naprawdę wydarzyło się w oborze i kto stoi za śmiercią niewinnego dziecka. Odpowiedź jednak nie nadejdzie szybko i jak to u Jodi Picoult bywa, ostateczne uderzenie nastąpi na sam koniec. Chociaż akurat takie rozwiązanie brałam pod uwagę, to mimo wszystko ostatnia scena zrobiła na mnie wrażenie. W międzyczasie również sporo się dzieje i to zarówno w życiu rodziny Fisherów jak i Ellie, która staje na życiowym zakręcie, nie bardzo wiedząc w którą stronę iść.

Przeczytałam już kilka książek Jodi Picoult i zawsze w trakcie lektury mimowolnie pojawia się porównanie z wcześniej poznanymi historiami. Chociaż „Świadectwo prawdy” porusza naprawdę ciekawą tematykę, jest dobrze napisane i wciągające, to muszę powiedzieć, że na szczycie ulubionych książek tej autorki się nie znajdzie. Nie dlatego, że nie przypadła mi do gustu, bo tak tego ująć nie mogę – po prostu zrobiła na mnie trochę mniejsze wrażenie niż na przykład „Krucha jak lód”, „Dziewiętnaście minut” czy „Bez mojej zgody”. Jeżeli jednak lubicie pióro Jodi Picoult lub po prostu ciekawi was kim są amisze i czy członek tej wspólnoty, mimo wyznawanych przekonań, zdolny jest do morderstwa – zachęcam do lektury.


 Garść cytatów:

Ale jeśli Kościół nałoży na nią bann, ja stanę najpierw po stronie swojego Kościoła, bo on ma pierwszeństwo przed moim dzieckiem”. (s. 111)

Złamane serca mają też to do siebie, że nie da się znieść ich widoku, nie dzieląc choćby cząstki cierpienia”. (s. 179)

Tylko w świecie idealnym prawda mogłaby ci pomóc w procesie o zabójstwo pierwszego stopnia”. (s. 370) 

Zobacz również

15 komentarze

  1. Muszę wreszcie zapoznać się z autorką

    OdpowiedzUsuń
  2. Czytam jedną książkę tej autorki i bardzo mi się wydaje. Na pewno to nie ostatnie z nią spotkanie :D

    OdpowiedzUsuń
  3. Do tej pory nie interesowałam mnie twórczość tej autorki, ale historia o amiszach mnie zaciekawiła. Z chęcią dowiedziałabym się czegoś o tej społeczności. Przypomina mi się film "Świadek" z Harrisonem Fordem, w którym również pojawili się amisze.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. O, tego filmu nie widziałam :) Książkę polecam :)

      Usuń
  4. Picoult znowu sięga po ciekawy temat. O Amiszach czytałam literaturę faktu (pamiętnik jednej z amiszek - niesamowicie ciekawa lektura, ale nie pamiętam tytułu :/), a teraz chętnie przeczytałabym tę powieść.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Taki pamiętnik to bym chętnie przeczytała :) Picoult ogólnie porusza w swoich książkach ciekawe tematy - zawsze jest niejednoznacznie i to zmusza do refleksji.

      Usuń
  5. Cóż, książka wydaje się być ciekawa ale nie dla mnie. Odpuszczam ;)

    OdpowiedzUsuń
  6. Czytałam tylko "Bez mojej zgody", ale słyszałam, że autorka powtarza w swoich książkach te same schematy i to trochę zniechęciło mnie do jej kolejnych pozycji...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo często pojawia się u niej na przykład motyw rozprawy sądowej :) Ogólnie to ja sobie ją dawkuje - to znaczy nie czytam jej książek jedna po drugiej :) Poza tym chociaż rzeczywiście da się w pewnych elementach zauważyć podobieństwo, to każdy tytuł skupia się na innej tematyce :) Myślę, że Jodi Picoult po prostu trzeba lubić :)

      Usuń
  7. Kiedyś czytałam jedną książkę o amiszach, ale to był niewypał.
    Podoba mi się, że autorka solidnie i rzetelnie podchodzi do swoich powieści, że się przygotowuje. Na pewno sięgnę jeszcze po którąś z jej pozycji. Pytanie tylko kiedy...

    OdpowiedzUsuń
  8. Jestem bardzo ciekawa, jak to było z tym dzieckiem. Intrygująca fabuła, muszę koniecznie zajrzeć do tej książki.

    OdpowiedzUsuń
  9. Bardzo lubię Picoult, ale tej książki jeszcze nie czytałam. I chyba nie będę, bo o Amiszach nie bardzo chcę...

    OdpowiedzUsuń
  10. Czuję się jak najbardziej zachęcona :D

    OdpowiedzUsuń
  11. Ta pisarka to się na wszystkim zna :-)

    OdpowiedzUsuń
  12. Twój opis do mnie przemawia:)

    OdpowiedzUsuń

Zapraszam do dyskusji i dziękuję za każde pozostawione słowo :)

Polub K-czyta na Facebooku

Obserwatorzy