Robert Galbraith - Jedwabnik

04.05.2015

Robert Galbraith, Jedwabnik [The Silkworm], tłum. Anna Gralak, Wydawnictwo Dolnośląskie, 2014, 476 stron.

Cormoran Strike od czasu sprawy supermodelki Luli Landry, którą miałam okazję poznać w „Wołaniu kukułki”, pod kilkoma względami podniósł się z zawodowego (i częściowo osobistego) dołka. Rozgłos, który przy okazji zyskał, sprawił, że od kilku miesięcy nie może narzekać na brak nowych spraw, a fakt, że nie sypia już w swoim biurze, tylko w wynajmowanym nad nim mieszkaniu, można uznać za przejaw wychodzenia na prostą. Wprawdzie zlecenia od aktualnych klientów nie są może specjalnie ekscytujące, ale dostarczają zastrzyków gotówki, których co by nie mówić, detektyw z pewnością potrzebuje.

Gdy w jego biurze pojawia się kobieta chcąca, aby Strike odszukał jej męża, ten ma wszelkie podstawy, by zlecenia nie przyjąć. Leonora Quine nie wygląda na klientkę, która będzie w stanie mu zapłacić, a na dodatek twierdzi, że właściwie to wie prawie na pewno gdzie jest Owen, bo zdarzało mu się już znikać wcześniej. Cormoran sprawy się jednak podejmuje, a gdy w tle pojawia się motyw nowej powieści, w której Quine w niewybredny sposób szydzi z wielu osób, okazuje się, że wiele osób zyskałoby na pozbyciu się mężczyzny z pola widzenia. Najlepiej gdyby zniknął na zawsze…

Druga książka Roberta Galbraitha, podobnie jak pierwsza, intrygowała mnie pod wieloma względami, ale tym co ciekawiło mnie w pierwszej kolejności był tytuł. Mam pewną słabość do nieoczywistych rozwiązań stosowanych w tym kontekście, oczywiście jeżeli mają swoje mocne uzasadnienie w fabule. Podobnie jak w przypadku „Wołania kukułki” nie zawiodłam się pod tym względem, a chociaż nie jest to może element najbardziej dla odbioru powieści istotny, to jednak pozwala widzieć książkę jako przemyślaną, od początku do końca, całość.

Cormoran Strike po raz kolejny skupia na sobie uwagę czytelnika – jest bohaterem na tyle wyrazistym, że czasami samo obserwowanie jego poczynań jest już zajęciem interesującym. Nietrudno jest mi go lubić, chociaż nie wszystkie jego decyzje znajdują moje uznanie. To jednak dobrze, że nie zawsze postępuje tak, jak ja bym tego oczekiwała – byłoby wtedy zbyt przewidywalnie, a tego przecież chyba nikt nie lubi. To nietuzinkowy facet mający potrzebę ciągłego działania, który wkurza się, gdy brak nogi go ogranicza, nie zawsze potrafi panować nad emocjami, a jednak w śledztwie przejawia zdolność do łączenia elementów, którym inni nie przypisują zbyt wielkiego znaczenia. Nie godzi się na półśrodki, ale nie jest nieskazitelny i przez to staje się bardziej autentyczny i ludzki.

W „Wołaniu kukułki” brakowało mi szerszego wykreowania Robin – asystentki Cormorana, która trochę z przypadku trafiła do jego biura. Drugi tom przygód detektywa rekompensuje te wcześniejsze braki i mamy okazję poznać ją dużo lepiej. W niej odrywamy to, co być może i nam towarzyszy w życiu – zderzenie tego, co znane i bezpiecznie, ale nie do końca dające szczęście, z tym, co rzeczywiście przynosi satysfakcje, ale i kłóci się z dotychczasowymi wyborami. Robin będzie miała niełatwy orzech do zgryzienia, bo jej narzeczony nie jest delikatnie mówiąc zachwycony jej pracą i szefem.

W „Wołaniu kukułki” zaglądaliśmy za kulisy szeroko pojętego świata show-biznesu - w „Jedwabniku” skupiamy się na ciemnych stronach codzienności pisarzy i wydawców. Obraz jaki otrzymujemy nie napawa optymizmem, a brutalne morderstwo nadaje mu mocno makabryczny wydźwięk. Gdzieś w tle trwającego śledztwa pojawią się różne refleksje – o tym jaką siłę ma pragnienie zemsty czy chęć bycia zauważanym, a nawet na temat tego, czym jest miłość i czy przypadkiem nie jest to tylko budowany na własne potrzeby obraz bliskiej osoby.

Wrażenia, jakie „Jedwabnik” we mnie wywołał są pod wieloma względami podobne do tych, które, które towarzyszyły mi przy okazji lektury „Wołania kukułki”. To kryminał z rodzaju tych, które wymagają od czytelnika pewnego rodzaju cierpliwości – zanim w pełni zostaniemy wciągnięci w stworzoną historię mija trochę czasu, a fakt, że wątki obyczajowe potraktowane są stosunkowo szeroko, sprzyja poczuciu, że chwilami kryminalna zagadka schodzi na drugi plan. Nie poczują się więc zadowoleni Ci, którzy oczekują nieprzerwanego napięcia, bo u Roberta Galbraitha przychodzi ono raczej falami.

W porównaniu do pierwszej części cyklu jest za to bardziej brutalnie, chociaż ogólny klimat powieści jest podobny – przytłaczający, ale jednocześnie dobrze wpisujący się w całą historię. Bardziej przypadło mi do gustu zakończenie, bo chociaż poprzednio byłam zaskoczona, to jednak nie wszystkie elementy mnie przekonały. Tym razem natomiast poza tym, że nie udało mi się dopasować wcześniej wszystkich elementów układanki (a jest ich naprawdę sporo), to rozwiązanie wydawało mi się satysfakcjonujące.

Jedwabnik” jest więcej niż dobrze napisaną powieścią, co wynika z umiejętności autora do opowiadania historii, ale jednocześnie jako kryminał nie przypadnie do gustu każdemu. Może się okazać, że wątki obyczajowe przytłoczą tych, którzy woleli by w zamian więcej zwrotów akcji, a chwilowe przestoje w śledztwie okażą się nużące. Mnie „Jedwabnik” przekonuje przede wszystkim złożonością bohaterów i klimatem, ale nie przeczę, że podkręcenie biegu wydarzeń wcale by mu nie zaszkodziło. Liczę na to przy kolejnym spotkaniu i następnej sprawie, której będzie się musiał podjąć Cormoran Strike.


 Garść cytatów:

(…) ludzie się zabijają, kiedy myślą, że odebrano im cały sens ich życia. Nawet to, że inni uważają ich cierpienie za śmieszne, nie jest w stanie ich zniechęcić”. (s. 104)

Czasami zamordowani nieśli wiadomość od swoich zabójców niczym transparent wciśnięty do sztywnych, martwych dłoni”. (s. 360)

Cormoran Strike

Zobacz również

26 komentarze

  1. Mnie się te kryminały podobają :D
    Niech Rowling pisze ich jak najwięcej!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja liczę w następnych książkach na jeszcze lepszy popis umiejętności autorki :) Do tej pory wrażenia mam pozytywne, chociaż nie towarzyszy temu jakiś ogromny zachwyt ;)

      Usuń
  2. Mi Rowling w literaturze kryminalnej kompletnie nie przypadła do gustu. Z "Wołaniem kukułki" dość długo się męczyłam . Nie podobał mi się sposób prowadzenia sprawy oraz bohaterowie, a zwłaszcza sam Cormoran Strike. Mimo wszystko dałabym jej jeszcze jedną szansą i chyba skuszę się na "Jedwabnika" :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam przeczucie, że jeśli "Wołanie kukułki" nie przypadło Ci do gustu, to z "Jedwabnikiem" będzie podobnie, ale mam nadzieję, że się mylę i poczujesz, że kryminalna Rowling też jest okej :)

      Usuń
  3. Choć "Wołanie kukułki" bardzo mi się podobało to dość długo zwlekam z lekturą "Jedwabnika", bo moja mama i koleżanka z pracy okropnie się przy nim wynudziły. Mam nadzieję jednak, że w moim przypadku tak nie będzie :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Trochę na rozwój akcji trzeba poczekać, to prawda ;) Może Ciebie wciągnie :)

      Usuń
  4. Mi się bardzo Jedwabnik podobał i również stwierdziłam że książka jest mroczniejsza niz Wołanie Kukułki :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. O tak i bardziej brutalna - gdy człowiek sobie wyobrazi ofiarę morderstwa, to nie jest to widok, delikatnie mówiąc, przyjemny.

      Usuń
  5. Jestem już rozczarowana "Trafnym wyborem" i chyba zostanę przy Harrym Potterze :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. "Trafny wybór" to jeszcze inna historia - powieść bardziej obyczajowa :) Ale jeżeli nie ciągnie Cię do serii o Cormoranie to oczywiście nie ma co się zmuszać :)

      Usuń
    2. Tak tak, inny gatunek, niemniej jednak nie zachęciła mnie na razie do dalszych prób :)

      Usuń
    3. Rozumiem - wiadomo, do czytania musi być chęć :)

      Usuń
  6. Na półce czeka na mnie "Szczęśliwy traf", więc pewnie najpierw zabiorę się za tę książkę, a dopiero potem sięgnę po cykl z detektywem Strike'em. Jestem ciekawa jak Rowling sprawdza się w roli pisarki kryminałów :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A ja jestem ciekawa czy Ci się spodoba jej kryminalne wcielenie :)

      Usuń
  7. Podobał mi się "Trafny wybór" - był świetny. Za tę serię pewnie też kiedyś się wezmę.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam nadzieję, że przypadnie Ci do gustu :)

      Usuń
  8. Wołanie kukułki mi się podobało, jestem przekonana, że ta część będzie równie dobra!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam nadzieję, że się nie zawiedziesz :)

      Usuń
  9. Cieszę się, że masz takie dobre zdanie o tej książce. Będę niebawem do niej zaglądać.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W takim razie czekam na recenzję :)

      Usuń
  10. Muszę się w końcu zabrać z tę książkę. "Wołanie kukułki" już dawno za mną, a druga część tak czeka i czeka... ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Widocznie jeszcze nie było dobrego momentu na lekturę :)

      Usuń
  11. A mnie ta autorka nie zachwyca. Przeciętna.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rozumiem, nie każdemu odpowiada :)
      A co jej autorstwa czytałaś? :)

      Usuń

Zapraszam do dyskusji i dziękuję za każde pozostawione słowo :)

Polub K-czyta na Facebooku

Obserwatorzy