Rozmowy o książkach przy budyniu z sherry [Ashton Lee - Wiśniowy Klub Książki]

10.08.2015

Ashton Lee, Wiśniowy Klub Książki [The Cherry Cola Book Club], tłum. Anna Rogulska, Między Słowami, 2013, 352 strony.

Wiśniowy Klub Książki” z założenia miał być dla mnie niezobowiązującą wakacyjną lekturą, więc nie miałam co do tego tytułu wielkich oczekiwań. Liczyłam, że będzie to przyjemna historia z pozytywnym przesłaniem i w gruncie rzeczy niby taka była, ale mam po jej poznaniu jednak pewien niedosyt. Zarys fabuły plus urokliwa okładka pozwalały mi liczyć na tytuł trochę w stylu „Piątkowego Klubu Robótek Ręcznych” Kate Jacobs - może niezachwycający oryginalnością, ale który po dłuższym czasie można wspominać jako miły przerywnik między innymi tytułami. U Ashtona Lee zabrakło niestety sensowniejszego poprowadzenia fabuły (a muszę zaznaczyć, że nie mam tu na myśli sensacyjnych zwrotów akcji, bo na takie w ogóle się nie nastawiałam - chodzi o ciekawsze poprowadzenie niektórych wątków) i wykonania powodującego mniej zgrzytów.

Biblioteka w niewielkim miasteczku Cherico raczej nie mogła liczyć na tłumy czytelników z pasją pożerających kolejne tomy, ale zarządzająca nią przez ostatnich sześć lat Maura Beth Mayhew przywiązała się do swojej pracy. Placówka nigdy nie miała dużego budżetu, a tu nagle przedstawiciele rady miasta ostrzegają, że ma zostać całkowicie zamknięta, a fundusze, które do tej pory otrzymywała, zostaną zainwestowane w inny sposób. Maura Beth nie ma zamiaru jednak się poddać i do życia powołuje Wiśniowy Klub Książki – projekt, który ma przyciągnąć do biblioteki więcej osób i pokazać, że jest to miejsce posiadające perspektywy, jakich nikt się po nim nie spodziewał.


Miałam pewien problem z główną bohaterką, która nie wzbudzała we mnie specjalnych emocji. Tkwił w niej potencjał, bo zamysłem autora (a przynajmniej ja tak to odczytałam) było pokazanie jak z naiwnej i trochę wycofanej kobiety, zmienia się w osobę konsekwentnie i z uporem walczącą o swoje. Mi niestety wydawała się niemal cały czas dosyć sztywna – niby miała głowę pełną marzeń i z pasją mówiła o bibliotekarstwie, ale nie potrafiłam się jakoś do niej przekonać i dostrzec tego uroku, w który, przynajmniej w teorii, wyposażył ją autor. Pozostali bohaterowie są zarysowani wystarczająco, by nie można było im zarzucić bezbarwności, ale też nie zżyłam się z nikim dostatecznie mocno, by zapadali mi w pamięć na dłużej.

Wiśniowy Klub Książki” czyta się całkiem dobrze, ale były momenty, w których miałam ochotę przewrócić oczami nad mało naturalnymi dialogami. Chciałam przez tę historię swobodnie przepłynąć i zwyczajnie miło ją wspominać, ale takie zgrzyty jakoś zaburzyły mi bezproblemowy odbiór tego tytułu. Całej historii zabrakło polotu i bardziej wyrazistego czarnego charakteru czy też lepszej intrygi (a okazja do jej poprowadzenia była!). Można przecież stworzyć ciepłą powieść, ale dodać jej przy tym bardziej wyrazistego charakteru – tutaj tego mi niestety trochę zabrakło.

Ashton Lee mimo wspomnianych potknięć, miał ciekawy pomysł na wykorzystanie biblioteki jako miejsca, w którym można nakarmić i ciało, i duszę. Pokazał, że o znanych książkach można rozmawiać w silnym nawiązaniu do osobistych doświadczeń, bo przecież każdą historię przepuszczamy przez siebie, odczytując ją w indywidualny sposób i zwracając uwagę na różne elementy. Dla jednych danych tytuł będzie drogowskazem, a dla innych tylko małym, niewiele znaczącym punkcikiem na mapie codzienności. „Wiśniowy Klub Książki” trafi u mnie do tej drugiej kategorii, ale nie oznacza to, że był zupełną stratą czasu. Przeczytałam, trochę pozgrzytałam zębami, ale doceniam niektóre elementy i wiem, że komuś innemu może spodobać się bardziej.


 Garść cytatów:

To chyba kolejny kurs, jaki powinni prowadzić na studiach bibliotekoznawczych – wstęp do toczenia wojny w obronie czytelników”. (s. 296)

Zobacz również

28 komentarze

  1. Mam tę książkę w domu, ale jeszcze jej nie czytałam. Oczywiście skusił mnje jej tytuł. Mam nadzieję, że mnie bardziej przypadnie do gustu.

    OdpowiedzUsuń
  2. Tytuł przywodził mi na myśl znakomitą książkę "Stowarzyszenie miłośników literatury i placka z kartoflanych obierek", ale po Twojej recenzji widzę, że nie będzie to tak znakomita lektura. Szkoda.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To mnie zaciekawiłaś tym tytułem - dopisałam sobie do listy :)

      Usuń
    2. Przeczytaj koniecznie - świetna powieść.

      Usuń
  3. Mimo wszystko chętnie przeczytam, gdyż mnie zainteresowała :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam nadzieję, że przypadnie Ci do gustu :) Daj znać jak przeczytasz, chętnie porównam wrażenia :)

      Usuń
  4. Czasami też potrzebuję takiej mniej przebojowej i emocjonującej książki, więc mogłabym się skusić, chociaż mam wrażenie, że nie będę do końca zadowolona z lektury. Może poszukam innego tytułu o podobnej, ale nieco bardziej dopracowanej historii.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Sama również lubię poczytać coś niekoniecznie mocno zaskakującego i wbijającego w fotel, ale myślę, że są lepsze tytuł niż WKK. Może nie do końca w takim książkowym klimacie, ale gdybyś szukała ciepłej, ciekawej historii to polecam na przykład "Irlandzki sweter" Nicole R. Dickson :)

      Usuń
    2. Gdzieś mi się ten tytuł już obił o uszy, dzięki za przypomnienie :)

      Usuń
  5. Szkoda, że bohaterowie są po prostu w porządku. Lubię jak mamy możliwość się z nimi utożsamiać, poznając ich najgłębsze myśli. Ale pomysł na fabułę mi się podoba :)
    Pozdrawiam,
    http://magiel-kulturalny.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Fabuła miała potencjał, ale mam poczucie, że autor tego nie wykorzystał :) A o bohaterach pewne szybko zapomnę (już imion tych drugoplanowych w większości nie pamiętam).

      Usuń
  6. Zastanowię się. Na razie mam mnóstwo książek do czytania, a powyższy tytuł aż tak bardzo mnie nie zainteresował :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Takie historie wydają mi się zawsze bardzo ciepłe i pisane ku pokrzepieniu serc bibliotekarskich. ;) Interesuje mnie bibliotekoznawstwo i chętnie przeczytałabym jakąś książkę, w której protagonistka podziela tę pasję. ;) Tutaj pewnie też bym zgrzytała zębami, co nie zmienia faktu, że zawsze ciągnie mnie do podobnych tytułów.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Sama też lubię takie klimaty i było mi szkoda, że wykonanie w tym przypadku nie do końca mnie przekonało, ale tez zawsze jest szansa, że komuś innemu spodoba się bardziej :)

      Usuń
  8. O, dziękuję za tę książkę. Może i zamysł na historię był ciekawy, ale główna bohaterka, sztuczność niektórych momentów, i brak polotu skutecznie mnie odstrasza od tej powieści.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Lepiej rzeczywiście sięgnąć po coś innego :)

      Usuń
  9. Raczej nie przeczytam, doprowadziłyby mnie do szału te dialogi.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. U mnie szału nie było, ale jednak chwilami było to faktycznie trochę denerwujące :)

      Usuń
  10. Pierwsze słyszę, ale zobaczymy ;)

    OdpowiedzUsuń
  11. Nie przepadam za książkami obyczajowymi. Chociaż sceneria biblioteki wydaje się wbrew pozorom dawać duże pole do manewru. ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Tutaj był pomysł na biblioteczny klub książki i to uznaję za plus, ale reszta jakoś nie bardzo zagrała :)

      Usuń
  12. To chyba książka nie dla mnie, chociaż niewykluczone że kiedyś się za nią zabiorę :)
    aqddictedtobooks.blog.pl

    OdpowiedzUsuń
  13. Czytając tytuł notki, pomyślałam, że przeprowadzasz z czytelniczkami swojego bloga wywiady na temat książek! A tu jednak nie to! Pomysł jednak całkiem fajny - może skorzystasz kiedyś, haha.
    Co do książki zaś, zaciekawiła mnie... U mnie na blogu też notka o książkach, kiedy je przeczytam zabiorę się za Twoją propozycję! Zapraszam, melodylaniella.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Byle nie przy budyniu, bo nie lubię :))

      Usuń
  14. Przewracanie oczami i zgrzytanie zębami podczas lektury raczej nie świadczy dobrze o książce:-))) Miałam ją na oku podczas promocji w Znaku, ale jednak teraz cieszę się, że kupiłam zamiast tego "Razem będzie lepiej":-) Masz piękny koszyk na książki. Uwielbiam gadżety w takim stylu:-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Koszyk niestety nie mój, zdjęcia robione w domu rodzinnym mojego lubego ;-) "Razem będzie lepiej" mam w planach :)

      Usuń

Zapraszam do dyskusji i dziękuję za każde pozostawione słowo :)

Polub K-czyta na Facebooku

Obserwatorzy