Sławek Gortych - Schronisko, które przestało istnieć

17.11.2026



Sławek Gortych, Schronisko, które przestało istnieć, Wydawnictwo Dolnośląskie, 2024, 364 strony.
Karkonoska seria kryminalna, tom 1

„Schronisko, które przestało istnieć” zaczęłam słuchać w trasie i po około 2 godzinach porzuciłam audiobook, bo jakoś nie czułam się zaintrygowana i ze zbytnią łatwością odpływałam myślami gdzieś indziej. Stwierdziłam, że to historia nie dla mnie i nie miałam zamiaru do niej wracać. Pewna Kasia uparcie przekonywała mnie jednak, że książki Sławka Gortycha są świetne i po prostu muszę dać im drugą szansę. Kiedy przywiozła mi całą serię (notabene przez przypadek najpierw bez pierwszego tomu) uznałam, że nie zaszkodzi spróbować. I tym razem nie porzuciłam Karkonoszy i przyznaję, że całkiem nieźle się w nich odnalazłam.

Nieczynne schronisko Nad Śnieżnymi Kotłami miało szansę otworzyć się po latach dla turystów, ale jego nowy właściciel Artur Rajczakowski zginął w nieszczęśliwym wypadku. Maksymilian wyrzuca sobie, że nie odwiedził swojego wujka wcześniej i teraz może już tylko sprawdzić, co takiego ma w sobie to miejsce. Problem w tym, że nie wszystkim podoba się, że ktoś znowu się tam pojawił i zaczyna węszyć wokół spraw, które sięgają wydarzeń z przeszłości.

Nie jest tak, że nagle - przy drugim podejściu - od pierwszych stron zatopiłam się w tej historii i nie mogłam się od niej oderwać. Raczej powoli, strona po strona odkrywałam, że jest we mnie więcej ciekawości i zaangażowania niż za pierwszym razem, a górski klimat, który autor sprawnie potrafi uchwycić, trzyma mnie przy tej książce. Potrafiłam sobie wyobrazić, znając odrobinę te rejony (byłam kilka razy w Karpaczu, Szklarskiej Porębie i na Śnieżce), że przechadzam się po szlakach i szukam odpowiedzi, próbując nie zboczyć z trasy i gdzieś tam może między drzewami dostrzec Ducha Gór. Smaczku całości dodawał fakt, że mamy listopad, a właśnie w tym miesiącu rozgrywa się akcja powieści i było prawie tak, jakby górski wiatr próbował wcisnąć się pod mój ciepły koc, którym otulałam się w trakcie czytania. 

Nie poczułam jakiegoś dużego przywiązania do postaci, więc i o Maksymiliana jakoś przesadnie się nie martwiłam, mimo że wikłał się w niebezpieczne sytuacje coraz bardziej. Dla mnie ciekawszymi bohaterami tej powieści były góry i schroniska. Łączyłam sobie kawałek po kawałeczku kolejne elementy historii „Schroniska, które przestało istnieć” i to okazało się zajmujacą rozrywką. Czasem jedynie miałam wrażenie, że kolejne wydarzenia mogłyby dziać się nieco szybciej. Czułam jednak przyjemność z lektury i kiedy dotarłam do końca pomyślałam sobie, że może jednak się z książkami Sławka Gortycha polubię. To pierwsze-drugie spotkanie nie wywołało nagle jakiegoś ogromnego zachwytu, ale na pewno zostawiło mnie z poczuciem miło spędzonego czasu.



 Garść cytatów:

„Zawsze uważała, że należy w życiu wykorzystywać okazje, a nie liczyć na to, że niedługo zjawią się kolejne”. (s. 65)

„Wieczorem wszystkie strachy i problemy wydają się o wiele większe. Lepiej przeczekać noc, wyspać się i spojrzeć na wszystko w świetle nowego dnia”. (s. 173)


Karkonoska seria kryminalna


Zobacz również

1 komentarze

  1. Z wielką przyjemnością zatopiłam się w lekturze Twojej recenzji tej książki, a refleksje, którymi w niej podzieliłaś się, z pewnością zostaną ze mną na dłużej.

    OdpowiedzUsuń

Zapraszam do dyskusji i dziękuję za każde pozostawione słowo :)

Polub K-czyta na Facebooku

Obserwatorzy