Trygve Gulbranssen – A lasy wiecznie śpiewają. Dziedzictwo na Björndal


 Trygve Gulbranssen, A lasy wiecznie śpiewają. Dziedzictwo na Björndal [Og bagom synger skogene. Det blåser fra Dauingfjell] tłum. Henryk Goldmann, Henryk Leśniewski, Zysk i S-ka, 2021, 558 stron.

Nie od razu poczułam, że historia, którą oddał w ręce czytelników w latach 30. XX wieku norweski pisarz Trygve Gulbranssen tak bardzo do mnie przemówi, tak silnie mnie do siebie przywiąże. Podobnie jak niektórzy stworzeni przez niego bohaterowie serce miałam początkowo raczej obojętne, a myśli moje krążyły bardziej dookoła kolejnych wydarzeń niż naprawdę się w nie angażowały. Minęła jedna chwila, minęły dwie, zaczęłam bliżej poznawać „ludzi z północy” i przepadłam całkowicie, dając się wciągnąć w trudne koleje losu rodu Björndalów.

Czytaj dalej

Oscar Wilde – Portret Doriana Graya



Oscar Wilde, Portret Doriana Graya [The Picture of  Dorian Gray], tłum. Jerzy Łoziński, Zysk i S-ka, 2021, 238 stron.

Biorę do ręki „Portret Doriana Graya” i czuję jego ciężar, ale nie taki dosłowny, bo w istocie stron nie ma wcale wiele. Czyżby więc to był ciężar zamkniętej między stronami historii? Myślę o chwilach, które z nią spędziłam i mam w głowie mętlik, bo ciągle jest we mnie to początkowe zafascynowanie i przyjemność odkrywania kolejnych zmuszających do refleksji fragmentów; jednocześnie nie mogę zapomnieć o chwilach znużenia, których przy niej doświadczyłam i poczuciu niedosytu, z którym dotarłam do końca.

Czytaj dalej

Ane Riel – Żywica

 

Ane Riel, Żywica [Harpiks], tłum. Joanna Cymbrykiewicz, Zysk i S-ka, 2020, 280 stron.

Uwielbiam to uczucie, kiedy książka, co do której nie miałam konkretnych oczekiwań (poza przeświadczeniem, że może mi się spodobać), od pierwszych stron, ba! od pierwszego zdania*, totalnie mnie wciąga. Zazwyczaj jestem ostrożna w zachwytach, ale trafiając na taką powieść jak „Żywica” trudno jest ukrywać ekscytację. Niepozorna, nietypowa, z niecodziennymi bohaterami i historią, która zdecydowanie potrafi poruszyć, chociaż niekoniecznie w oczywisty sposób. 

Czytaj dalej

Helen Fielding - Bridget Jones. Szalejąc za facetem

Helen Fielding, Bridget Jones. Szalejąc za facetem [Bridget Jones. Mad About the Boy], tłum. Jan i Katarzyna Karłowscy, Zysk i S-ka, 2014, 584 stron.

Najnowsza Bridget Jones wywołała we mnie bardzo skrajne uczucia – od totalnego rozbawienia i śmiechu, po irytację i chęć pokazania głównej bohaterce, że powinna puknąć się w czoło. Problem z „Szalejąc za facetem” jest jeden – Bridget naprawdę niewiele się zmieniła. I o ile czasami można to uznać za plus, ponownie śledząc perypetie totalnie roztrzepanej i w pewnym sensie uroczo niestabilnej emocjonalnie kobiety, o tyle gdy uświadamiamy sobie, że jednak lata minęły, to pewne zachowania zakrawają na absurd.

Bridget wkracza w codzienność pełną nowoczesnych technologii, internetowych znajomości i poszukiwania kogoś, z kim będzie mogła znowu poczuć się kobieco (lub bardziej dosadnie mówiąc, będzie miała okazję się przespać). Z bagażem trudnych doświadczeń po nagłej śmierci Marka, z dwójką dzieci, których wychowanie nie jest oczywiście łatwe, próbuje radzić sobie w świecie jako kobieta po pięćdziesiątce, mająca niewielkie perspektywy na nowy związek. Ale w życiu Bridget, jak to zwykle bywa, wszystko potoczy się sobie tylko znanym torem i nagle w jej sercu (i przede wszystkim łóżku) pojawi się Roxster – niespełna 30-letni facet przez którego jej życie znowu wywróci się do góry nogami.

Czytaj dalej

Polub K-czyta na Facebooku

K-czyta

Obserwatorzy