Mariana Enriquez, Słoneczne miejsce dla mrocznych ludzi [Un lugar soleado para gente sombría], tłum. Katarzyna Okrasko, Echa, 2026, 224 strony.

Mam wrażenie, że w przypadku Mariany Enriquez utknęłam w poszukiwaniu takich emocji, jakie wywołał we mnie lata temu jej zbiór opowiadań „To, co utraciłyśmy w ogniu”. Ich fabuła tak naprawdę wraz z upływem czasu rozmyła mi się w pamięci, ale zostało mi to gryzące uczucie fascynacji niepowtarzalnym i mrocznym klimatem. Nie udało mi się zachwycić powieścią autorki „Zjazdy są najgorsze” (notabene jej debiutem), ale liczyłam, na to, że może powrót do krótszej formy okaże się dobrym pomysłem. I rzeczywiście książka „Słoneczne miejsce dla mrocznych ludzi” okazała się trochę bliższa temu, co u argentyńskiej autorki tak doceniłam przy pierwszym spotkaniu, ale jednocześnie nie przyniosła mi mimo wszystko tej samej literackiej satysfakcji z lektury.

Czytaj dalej

Sięgnęłam po "Zabójcze święta" teoretycznie w idealnym momencie, bo w święta właśnie, ale niestety to wcale nie okazało się gwarantem udanej lektury. Prawdę mówiąc zbiór opowiadań, w którym swój udział miało aż dziesięciu twórców prozy (dość znanych zresztą), okazał się mocno przeciętny, żeby nie powiedzieć słaby. Historie, które w większości nie wzbudzają emocji, nie zachwycają klimatem, ani nie pobudzają wyobraźni to nie jest coś, czego oczekiwałam.

Czytaj dalej

Gdyby ktoś zapytał mnie jeszcze kilkanaście minut temu, czy czytałam jakieś opowiadania Stephena Kinga, to odpowiedziałabym, że tak - zdecydowanie tak. Nie wiem skąd wzięło mi się w głowie takie przekonanie, ale naprawdę myślałam, że poznałam już amerykańskiego pisarza w tej krót(szej)kiej formie. Kiedy jednak spróbowałam sobie przypomnieć konkretnie, jakie właściwie historie kojarzę, to okazało się, że ewidentnie coś mi się wydawało, bo za mną są tylko jego powieści. Może ta pomyłka wynikła z faktu, że na regale mam kilka zbiorów opowiadań, a może mogłabym podciągnąć na przykład „Rok wilkołaka” pod książkę, która ze względu na swoją długość wpisuję się w tę formę? Nie ma jednak tego złego, bo teraz mogę z pełnym przekonaniem uznać, że „Im mroczniej, tym lepiej”, jako pierwsze spotkanie ze zbiorem opowiadań Stephena Kinga, było bardzo udane.

Czytaj dalej