Ksawery De Montepin - Kwiaciarka (cz. 2)



Ksawery De Montepin, Kwiaciarka (cz. 2), Damidos, 2012, 573 strony.

Po lekturze pierwszej części „Kwiaciarki” twierdziłam, że chociaż jako całość powieść prezentowała się barwnie, a bohaterowie zostali sprawnie sportretowani, to jednak do poznania ich dalszych losów nie ciągnie mnie jakoś specjalnie. I rzeczywiście minęło trochę czasu zanim zdecydowałam się powrócić do XIX-wiecznego Paryża ukazanego przez Ksawerego De Montepina, ale nie żałuję, że wreszcie się na to zdecydowałam.

Obawiałam się, że po takim czasie nie będę pamiętała szczegółów fabuły niezbędnych do swobodnego poruszania się po stworzonej przez pisarza historii. Ku mojemu zdziwieniu, mimo że poprzednia część nie wywarła na mnie jakiegoś ogromnego wrażenia, to zupełnie nie miałam problemu na przykład z imionami poszczególnych postaci, a po niespełna trzydziestu-czterdziestu stronach wszystkie elementy opowieści odkryte we wcześniejszym tomie wskoczyły na swoje miejsce. Widać sprawdza się czasem twierdzenie mojej nauczycielki matematyki z czasów liceum, że wystarczy otworzyć w głowie odpowiednią szufladę, by wrócić pamięcią do potrzebnych informacji. Dzięki temu moja przygoda z „Kwiaciarką” mogła potoczyć się dalej.

Czytaj dalej

Carlos Ruiz Zafón - Książę Mgły



Carlos Ruiz Zafón, Książę Mgły [El príncipe de la niebla], tłum. Katarzyna Okrasko, Carlos Marrodán Casas, MUZA, 2010, 200 stron.

Bez zbędnych usprawiedliwień muszę przyznać, że pierwszy zachwyt prozą danego autora czy autorki, czasami zupełnie nijak ma się do sięgania po tytuły, który wyszły spod tego samego pióra. Tak było u mnie z C. R. Zafónem – jego „Marina” totalnie mnie oczarowała i byłam pod jej ogromnym wrażeniem. Logicznym byłoby zatem sięgnięcie po kolejne książki pisarza w nadziei na podobny emocje. A jednak od mojego ostatniego spotkania z  hiszpańskim twórcą minęło prawie półtora roku i nie zrobiłam w tym czasie wiele, by coś w tej kwestii zmienić. Mogłabym wprawdzie napisać, że w mojej biblioteczce brakowało innych powieści C. R. Zafóna, ale musiałoby się to wytłumaczenie rozbić o fakt, że inne książki, innych autorów w miarę regularnie ją zasilały. Moje czytelnicze ścieżki rozminęły się jakoś z pisarzem, by jednak wreszcie po dłuższym czasie skrzyżować się przy okazji „Księcia Mgły”.

Rok 1943 – okres wojny, która tutaj jednak tylko przelotnie daje o sobie znać czytelnikowi. To między innymi z jej powodu rodzina Carverów szuka swojego miejsca na ziemi, a stać ma się nim niewielka rybacka osada nad Atlantykiem. Wyjazd z miasta entuzjazm wzbudza jednak tak naprawdę jedynie w Maximilianie Carverze, który zapragnął osiedlić się w spokojnym miasteczku i tam otworzyć zegarmistrzowski zakład. Jego żona stara się go wspierać, ale dzieciom niespecjalnie podoba się perspektywa porzucenia dotychczasowego życia na rzecz nudy i niewielu rozrywek. Szczególnie wyjazd przeżywa trzynastoletni Max, ale bez oporu poddaje się woli ojca. Nie spodziewa się nawet, że tego lata przeżyje w nowym miejscu coś, o czym nigdy nie zapomni.

Czytaj dalej

Agatha Christie - I nie było już nikogo

Agatha Christie, I nie było już nikogo [And Then There Were None], tłum. Roman Chrząstowski, Wydawnictwo Dolnośląskie, 2014, 220 stron.

Starcie z Agathą Christie zakończone wynikiem 1:0 dla pisarki. Podobnie jak w przypadku „Morderstwa w Orient Expressie” nie udało mi się odgadnąć kto jest mordercą, mimo że oczywiście wytężałam swój, jak widać zawodny, zmysł detektywa. Jednocześnie tym bardziej podoba mi się pióro autorki bo jako czytelnik kryminałów zawsze usilnie staram się przewidzieć zakończenie, ale cenię takie książki, w których mi się to nie udaje.

Na Wyspę Żołnierzyków trafia dziesięć osób, którzy zostali na nią zaproszeni przez tajemniczego właściciela. Gospodarza nie ma w domu i wygląda na to, że na wyjaśnienie całej sytuacji goście będą musieli poczekać. Skuszeni w różny sposób nie spodziewają się co naprawdę ich czeka. W pokoju każdego z nich znalazła się rymowanka, która okazuje się punktem wyjścia makabrycznych wydarzeń. Kolejne osoby tracą życie w niejasnych okolicznościach i wygląda na to, że morderca jest wśród zaproszonych do odciętej od lądu posiadłości.

Czytaj dalej

Bookcrossing w Zielonej Górze!

Idea bookcrossingu od dłuższego czasu staje się coraz bardziej popularna i w wielu miastach powstają nawet specjalne miejsca, gdzie można uwolnić książki, dając tym samym innym możliwość zatopienia się w lekturze.





Jakiś czas temu bookcrossing zagościł na stałe w Zielonej Górze za sprawą Mediateki „Szklana Pułapka” – Filii nr 7 Wojewódzkiej i Miejskiej Biblioteki Publicznej im. C. Norwida w Zielonej Górze przy współpracy ze sponsorami. 8 lipca na Zielonogórskim Deptaku nastąpiło uroczyste otwarcie półki bookcrossingowej, która od tego czasu cieszy się naprawdę dużą popularnością.




Czytaj dalej

Polub K-czyta na Facebooku

K-czyta

Obserwatorzy