Muriel jest przywiązana do swojego domu i nic ją nie obchodzi, że jakiś miliarder zaplanował sobie zagospodarowanie ziemi, na której ów dom stoi. Kobieta ma już swoje lata i zamierza właśnie tutaj umrzeć. W nadmorskiej wiosce Witchaven zostało zaledwie kilka osób, które tak jak ona za nic mają oferowane pieniądze i sprzeciwiają się inwestorowi. Problem w tym, że jego oferta ma krótki termin ważności, a facet nie jest z tych, którzy po prostu przyjmują odmowę. Gdyby tylko Muriel mogła mieć obok siebie Billa - swojego męża, który kilkanaście lat wcześniej zaginął na morzu...

Nie sięgam zbyt często po horrory, bo chociaż lubię napięcie towarzyszące czytaniu, to książki zazwyczaj nie napawają mnie jakimś silnym przerażeniem. W zeszłym roku przekonałam się jednak, że trochę strachu potrafią we mnie wzbudzić („Coś się dzieje w naszym domu” - Josh Malerman) i pomyślałam, że muszę częściej dawać takim powieściom szansę. „Haar” mignął mi w kilku polecajkach, a potem widziałam też mniej entuzjastyczne opinie i byłam ciekawa, jakie wrażenie na mnie zrobi.

Zaczęło się naprawdę dobrze - szkocki klimat nadbrzeżnej miejscowości, o której prawie wszyscy zapomnieli (poza bogaczem, który chce na niej zarobić) i główna bohaterka, która w wieku 84 lat nie straciła nic ze swojej wewnętrznej siły charakteru i nie zamierza dać się wyrzucić ze swojego domu. Do tego mroźna, gęsta mgła i to poczucie, że coś niebezpiecznego się zbliża, że to tylko kwestia czasu, gdy z wszystkie dźwięki na chwilę umilkną i wydarzy się coś, co wszystko zmieni. Dałam się tej aurze wciągnąć, pozwoliłam, by ten chłód wywołał dreszcz niepokoju na skórze.

Problem w tym, że im dalej, tym robiło się dziwniej. I nie zrozumcie mnie źle - ja uwielbiam, gdy w książkowych historiach jest dziwnie i niepokojąco, ale tu to wszystko jakoś do mnie nie przemawiało. Było też kilka takich fragmentów, że czułam bardziej obrzydzenie (a raczej nie jestem wrażliwa jeśli chodzi o makabryczne sceny) niż strach. Może horrory gore to po prostu nie moja bajka? Mam wrażenie, że niepotrzebnie szukałam w tym wszystkim jakiegoś drugiego dna, a tu liczyło się raczej wywołanie określonego efektu i zszokowanie czytelnika. 

Trzymała mnie przy tej historii postać Muriel i taka delikatna doza ciekawości jak David Sodergren to wszystko zakończy, ale poza tym „Haar” ewidentnie mnie nie zachwycił.

„Człowiek, który nie szanował natury, był najgorszym typem człowieka”. (s. 55)

„Wówczas nie wydawało jej się to szczególnie znaczące. Ale tak to zawsze bywa z momentami, które wywracają życie do góry nogami, prawda?” (s. 290)