Merryn Allingham - Morderstwo na wzgórzu

23.01.2026

Merryn Allingham, Morderstwo na wzgórzu [Murder at Abbeymead Farm], tłum. Ewa Ratajczyk, 2025, MANDO, 320 stron.

Być może kolejny tom kryminalnej serii stworzonej przez Merryn Allingham jest pod wieloma względami podobny do poprzednich, być może Flora Steele i Jack Carrington znowu natykają się na ciało i pchają w sam środek niebezpiecznej sprawy (i wciąż nie ma w niej tego kota, który zawsze pojawia się na okładkach). Ta schematyczność blednie jednak w obliczu faktu, że czułam czystą przyjemność z lektury i radość, że są takie książki, przy których ten mój wewnętrzny analityczny krytyk się wyłącza i po prostu dobrze bawi.

Percy Milburn miał marzenie i konkretny plan na jego realizację, ale okazuje się, że komuś ewidentnie pomysł stworzenia w Abbeymead hostelu nie przypadł do gustu. I to tak bardzo, że mężczyzna zostaje znaleziony martwy i to w okolicznościach, które z miejsca budzą wiele pytań. Sprawą oczywiście zajmuje się policja, ale przecież wiadomo, że nikt tak dobrze nie rozprawia się z kryminalnymi zagadkami jak miejscowa właścicielka księgarni i jej przyjaciel pisarz.

„Morderstwo na wzgórzu” pod jednym względem różni się od poprzednich tomów - wreszcie widzimy Florę, która mimo ogromnej pewności siebie, mierzy się sytuacjami, które mocno ją dotykają i sprawiają, że chwilami nie jest już taka twarda i niepokonana. Ktoś uderza w to, co kocha, a z tym trudno się tak po prostu pogodzić. Dochodzi do tego jeszcze temat zaręczyn jej przyjaciółki, a także relacji z Jackiem, gdzie na wierzch wychodzą jej lęki. Okazuje się, że nie wszystko da się poukładać tak łatwo i według z góry wymyślonego klucza jak książki na regałach. Jack natomiast jest taki jak zawsze - cierpliwy, sympatyczny, opiekuńczy, ale też momentami nieporadny i niepewny. Na przestrzeni tych kilku tomów zdążyłam się zżyć z tą dwójką i za każdym razem spędzanie z nimi czasu jest miłe w taki niewymuszony sposób.

Merryn Allingham tworzy taki klimat powieści, w jakim ja się doskonale odnajduję. Lata 50., małe miasteczko, w którym każdy zna każdego i sprawa morderstwa niepasująca do sielskiego obrazka. Poziom skomplikowania zagadki akurat taki, by mieć do rozważenia po drodze co najmniej kilka możliwych rozwiązań. Do tego towarzystwo w trakcie śledztwa Flory i Jacka, którzy w typowy dla siebie sposób angażują się w odkrywanie prawdy. Zupełnie mi się ta formuła nie nudzi, a to pewnie dlatego, że totalnie się przy czytaniu relaksuje i nawet gdy - jak w tym przypadku „Morderstwa na wzgórzu” - rozwiązanie nie okazuje się wielkim zaskoczeniem, nie ubolewam nad tym jakoś mocno.

Dla mnie ta seria to rozrywkowy pewniak, który jest takim głębokim, spokojnym oddechem w codziennym zabieganiu. A fakt, że przede mną jeszcze co najmniej kilka takich spotkań (zdaje się, że Merryn Allingham napisała już jedenaście tomów) bardzo, bardzo mnie cieszy.

Flora Steele