Jodi Picoult, W naszym domu [House Rules],
tłum. Michał Juszkiewicz, Prószyński i S-ka, 2011, 696
stron.
Jacoba Hunta można by z powodzeniem nazwać
egoistą i dziwakiem. Ma 18 lat i chociaż posiada ponadprzeciętną inteligencję,
to swojego rozmówcę potrafi zarzucić taką ilością informacji, że niewielu jest
w stanie to znieść. Każdy element swojego życia odnosi do samego siebie, nie
potrafi zrozumieć uczuć innych, empatia to dla niego pojęcie zupełnie abstrakcyjne,
a jego codzienność opiera się na z góry ustalonej rutynie, zasadach i porządku.
Zwykle nie patrzy ludziom w oczy, nie lubi być dotykany, a kolor pomarańczowy
wywołuje u niego coś więcej niż niechęć. Wszystko traktuje do bólu dosłownie, więc
gdybyście powiedzieli mu „Trzymaj się” on momentalnie złapałby się tego, co akurat miałby w
zasięgu ręki. Jacoba Hunta można by nazwać egoistą i dziwakiem, gdyby nie to, że
od lat żyje z rozpoznanym zespołem Aspergera, który determinuje to, jaki jest i
w jaki sposób się zachowuje.
Od pewnego czasu w rozwijaniu umiejętności
interpersonalnych pomaga mu studentka Jess. To przy niej uczy się jak prowadzić
rozmowę na zwyczajne tematy i jak odczytywać społeczne sygnały. Zgodnie z
ustalonym porządkiem tygodnia ich spotkania odbywają się w wyznaczone dni.
Niestety, ten rytm zostaje zakłócony gdy dziewczyna znika, a pierwsze ślady
wskazują na to, że miał z tym coś wspólnego jej chłopak Mark. Czy jednak
rzeczywiście rozwiązanie okaże się takie proste? A może to Jacob – wielki pasjonat
analizy kryminalistycznej – postanowił stworzyć sobie warunki do
przeprowadzenia śledztwa, nie przejmując się konsekwencjami, które się z tym wiązały? Tym bardziej, że jedną z jego ulubionych rozrywek jest inscenizowanie
miejsc zbrodni i rozwiązywanie kryminalnych zagadek.
- 20.10.2013
- 18 Komentarze



